Ætla að halda áfram að blogga smá, á nýrri slóð. www.halablogg.blogspot.com

Ég held ég sé farinn að smitast af sænskri leti. Á hverjum degi er á grensunni að ég nenni í vinnuna og þegar ég er kominn í vinnunna geri ég ekkert annað en að bíða eftir helginni. Þegar helgin loksins kemur skil ég ekki alveg eftir hverju ég var að bíða.

Það stakk mig geitungur í dag, í fyrsta en ábyggilega ekki síðasta skipti. Síðustu vikur hef ég verið hættulega óhræddur við þessi kvikindi og var farinn að löðrunga þá eins og dræsur og slátra að minnsta kosti fimm á dag. Það hlaut að koma að því að þeir hefndu sín. Þeir höfðu áður gert hópárásir á hjólaskófluna mína og áttu það til að ráðast inn um alla glugga, fjórir eða fimm í einu. En ég hafði alltaf náð fullnaðarsigri þar til í dag. Algjörlega að tilefnislausu stakk mig einn fantur og ég get sagt frá því að stungan er talsvert sársaukafyllri en ég hélt.

Ég hata geitunga og ég hata Svíþjóð. En annars er ég bara hress.

Nú hafa Svíar miklar áhyggjur af vaxandi þjóðernishyggju í landinu og hafa svo sem fulla ástæðu til. Nýleg könnun sýndi að þriðjungur nýrra kjósenda ætlar að styðja Sænska demókrata, en sá flokkur er með svipaða stefnu í innflytjendamálum og Le Penn í Frakklandi og ríkjandi stjórnvöld í Danmörku. En það kemur mér á óvart hversu mikið þessi aukning kemur Svíum á óvart. Í vinnunni hef ég orðið var við nokkuð mikinn pirring út af innflytjendum, sem snýr þó bara að litlu leyti að innflytjendunum sjálfum.

Pirringurinn er nefninlega að mestu til kominn vegna sífelldra tilrauna sænskra stjórnvalda til að berja rétt hugarfar inn í hausinn á þegnum sínum, en hinn opinberi umburðarlyndisiðnaður er gríðarstór hérna í Svíþjóð. Út um allt má finna etnógrafískar menningarstofnanir og fjölmenningarleg endurmenntunarsetur, og þvermenningarleg kennsla er mjög fyrirferðarmikil í barnaskólum. Allt er þetta á vegum Svenson og forstöðumenn stofnanna heyra beint undir sænska umburðarlyndisráðherrann, eða einhverja sambærilega fígúru. Og það þarf vart að taka það fram að innflytjendurnir sjálfir eru vart inntir álits þegar til stendur að koma einhverju svona á fót í þeirra nafni.

Í frétt um væntanlega aukningu á þjóðernishyggju voru fulltrúar allra stóru flokkanna á þingi spurðir hvernig bregðast mætti við þessu. Og lausnin? Jú, mikið rétt. Fleiri etnógrafískar menningarstofnanir, stærri fjölmenningarleg endurmenntunarsetur og meiri þvermenningarlega kennslu fyrir börn.

Það þarf ekki að kenna börnum að umbera. Það er hins vegar hægt að kenna þeim að hata. Og ráðuneytismenning er aldrei af hinu góða, sérstaklega ekki í þessu tilfelli. Persónulega yrði ég brjálaður ef Svenson myndi fara að eyða skattfé í að sýna myndir Friðriks Þórs og neyða sænsk börn til að lesa um Eddu kvæði.

Sænska ríkið á að taka almennilega á móti innflytjendum, kynna þeim réttindi sín og skyldur, hvaða lög gilda í landinu, og í neyðartilfellum skjóta húsaskóli yfir þá eins og aðra sem eiga um sárt að binda í landinu. Ríkið á ekki að kenna þegnum sínum að hugsa rétt og á ekki að bjóða upp á menningu frá öðrum löndum, ekki nema á óbeinan hátt með því að styrkja félög sambærileg Rótum á Ísafirði til góðra verka. Fjölmenning bragðast afburða vel þegar hún er þannig fram borin, en hún er gallsúr þegar henni er troðið ofan í kokið á manni af sænskum ráðuneytisstarfsmönnum.

Eins og fram hefur komið á þessari síðu þá eru Svíar með eindæmum latir. Einn gaur sem hefur unnið með mér er einstaklega latur og á Íslandi hefði hann verið rekinn fyrir kaffi á fyrsta degi. En hérna hafa menn bara gaman að honum, segja að hann sé nú ekki sá allra fljótasti og svona. En nú ganga sögur um fyrirtækið af þeim latasta manni sem sést hefur austan Eystrasalts. Hann heitir Robert og er sumarstarfsmaður hjá fyrirtækinu. Sögurnar eru allt að því goðsagnakenndar og þessi maður er í mínum huga ekkert annað en þjóðsagnapersóna. Ég trúi því ekki að hann sé til, hvað þá að hann hafi verið ráðinn, sögurnar eru svo svakalegar. En hérna í Svíþjóð er bannað að reka fólk, þannig að þetta gæti sosum alveg verið satt.

Sænskir holugeitungar eru helvítis aumingjar. Mér hefur hingað til verið meinilla við geitunga, enda reyndu þeir ítrekað að drepa mig þegar ég var í Reykjavík. En sænskir geitungar eru, eins og aðrir Svíar, helvítis aumingjar. Um daginn valtaði ég yfir geitungabú á jarðvegsþjöppu. Þeir flugu upp í tugatali í kringum mig og ég hélt að dagar mínar væru taldir. En þeir sveimuðu bara um í reiðuleysi, syrgðu heimilismissinn og heimtuðu áfallahjálp eins og Svía er siður.

Ég er hættur að vera hræddur við geitunga, a.m.k. sænska geitunga.

Svíþjóð er land lúðanna. Á því leikur ekki nokkur vafi. Meira að segja þeir Svíar sem eru að gera kúl hluti eru alveg skelfilega lúðalegir á meðan. Þannig var Björn Ulvaeus í ABBA án nokkurs efa bjánalegasta poppstjarna áttunda áratugarins, og sveitin öll skipuð hinu hallærislegasta fólki. Samt tókst þeim að gera frábæra músik sem hefur haft gífurleg áhrif á þá sem eftir komu, meiri en margir vilja viðurkenna. Fleiri dæmi má nefna. Koenigsegg, kraftmesti og hraðskreiðasti sportbíll sem hægt er að kaupa, er framleiddur af einhverjum afdala jarðaberjaræktendum á Skáni í suðvestur Svíþjóð.

Á Jónsmessu hvert ár nær lúðaskapurinn nýjum hæðum. Þá safnast Svíar saman á engjum og horfa á kalla í mokkasíum reisa upp 7-8 metra hátt prik. Síðan syngja þeir og hoppa eins og froskar í kringum þetta prik. Ég sá þetta nú í júní og hef aldrei skammast mín jafn mikið fyrir annarra manna hönd, nema kannski þegar ég sá kosningamyndband Sjálfstæðisflokksins í Ísafjarðarbæ.

Þessi lúðaskapur Svíanna smitar út frá sér. Ég er farinn að blogga aftur, sem er náttúrlega eitt það hallærislegasta sem hægt er að gera.

Það hefur lítið gerst í Stokkhólmi síðasta mánuð eða svo. Það markverðasta er að ég fékk nýjan vinnufélaga, frílans gröfugaur sem heitir Micael og er sá allra hressasti maður sem ég hef nokkurn tíman hitt. Hann er rúmlega fertugur að aldri, sólbrúnn með eindæmum og mætti í vinnuna í grænum, hlýralausum bol sem á stóð: “Sex instructor – first lesson free“. Þessi áletrun gaf ákveðin fyrirheit um það sem koma skyldi. Allan fyrsta daginn sat hann í gröfunni sinni, flautaði á allar þær stelpur sem gengu framhjá og öskraði „O, yeah“, leit síðan á okkur og flissaði. Ég leyfi mér að giska á að hann sé nýlega fráskilinn.

Í matnum fór Micael að gera góðlátleg grín að sænskunni minni og vildi meina að hann talaði betri íslensku. Máli sínu til stuðnings sagði hann: „Úggúlí búggúlí“, eða eitthvað í þá veruna og hló síðan ógurlega. Þegar ég hló ekki með, sló hann í öxlina á mér og spurði hvort ég væri ekki hress.

Næsta dag mætti hann í öðrum grænum hlýralausum bol sem á stóð: „No money – no honey“. Ég held hann eigi heila línu af þessum fötum. Síðasta föstudag mætti hann síðan með fimm ára strák í vinnuna. Hann var augljóslega að helgarpabbast, leyfði stráknum meira að segja að prufa gröfuna og allt.

Ég ætla að vinna markvisst að því að verða boðið í partí til þessa gaurs. Það verður rosalegt.

Samkvæmt skoðanakönnun á þessu einstaklega lýðræðislega bloggi fær Háli Slick hreinan meirihluta í bæjarstjórnarkosningum í Ísafjarðarbæ á laugardag. Nú er komin ný könnun.

Ég var að spá í að hafa samband við einhverja sjónvarpsstöðina hér í Svíþjóð og stinga að þeim hugmynd að raunveruleikaþætti í anda Bachelor sem gengi út á að finna handa mér góðan drykkjufélaga. Keppendur myndu í hverri viku drekka eftir ákveðnu þema. Í einni vikunni yrði keppt í kojufylleríum, í annarri viku væri farið á barinn, saunafyllerí í þerri þriðju o.s.frv. Áhorfendur myndu síðan kjósa með SMS og ég myndi fá að sparka einum af þremur stigalægstu úr keppni. Síðustu fjórir keppendurnir myndu síðan fara á fyllerí með mér, fyrst allir saman og svo hver í sínu lagi. Svíar eru mjög hrifnir af raunveruleikasjónvörpum og þátturinn myndi ábyggilega slá í gegn.

Annars er ég að fara til Noregs núna í kvöld. Þar hlýtur einhver að nenna að drekka með mér. Á morgun er júróvisjónpartí og það er bannað að kjósa Svíþjóð! Annars hef ég frá upphafi sagt að Makedónía tekur þetta, þó enginn júróvisjónfræðingur virðist vera sammála mér.

Biðst afsökunar á bloggleti, það er bara svo brjálæðislega mikið búið að vera að gera í félagslífinu.

Júróvisjón undanúrslit eru í kvöld og ég held að sjálfsögðu með Íslandi. Í fyrsta sinn má ég kjósa Ísland, og það ætla ég sko totally að gera. Þó ég sé ekkert sérstaklega hrifinn að laginu og hafi ekki vilja senda það, held ég náttúrlega með því þegar á hólminn er komið. Eins og repúblikanar í Bandaríkjunum segja þá á maður að standa með sínum mönnum á erlendri grund, sama þótt maður hafi ekki viljað senda þá þangað. Ég styð íslensk stjórnvöld alls ekki í hvaða vitleysu sem er, slíka skilyrðislausa hollustu við kjörna fulltrúa okkar geymi ég fyrir júróvisjón.

Sænska framlagið er alveg hræðilegt, annað árið í röð. Reyndar finnst mér flest, ef ekki öll, lögin í þessari keppni vera alveg hræðileg. En þegar horft er á málið með augum júróvisjónaðdáandans, en ekki síníska menningarrokkarans, þá verður lagið jafnvel enn verra. Það er einn samfelldur antíklímax frá upphafi til enda og maður getur ekki raulað með fyrr en eftir fimmtu hlustun. Sem sagt, dauðadæmt júróvisjónlag.

Margir, þar á meðal Eiríkur Hauksson, vilja meina að þó lagið sé vissulega lélegt þá sé flytjandinn það góður að það náist að hífa þetta upp í, og jafnvel upp fyrir, meðalmennsku. Ég er svo hjartanlega ósammála. Flytjandinn heitir Carola Häggqvist og er hræðilega sjoppuleg fertug kerling sem hagar sér eins og táningur og heldur að hún sé helsta ungstirni Svía. Og það var hún... árið 1983. Þá tók hún í fyrsta sinn þátt í júróvisjón og hafnaði í þriðja sæti. Ferillinn náði sennilega hámarki þegar hún svo vann Siggu Beinteins og Stjórnina árið 1991.

Síðan eru liðin fimmtán ár og allir virðast fatta það, nema Carola. Þegar hún vann var hún vopnuð alveg dæmigerðum júróvisjónsmell og virkilega vafasamri dansrútínu, en núna er hún hundgömul og með handónýtt lag. Að vísu er hún með nokkuð öfluga vindmaskínu. Þessi kerling er alltaf með hræðilega stjörnustæla sem engin innistæða er fyrir og var virkilega erfið í undankeppni júróvisjón hér í Svíþjóð. Ef menn eiga erfitt með að sjá svona skrípi eins og Carolu fyrir sér geta þeir reynt að ímynda sér hvernig útkoman yrði ef Guðrún Gunnars færi að klæða sig eins og Birgitta Haukdal og væri með jafn mikla stjörnustæla og Bó Hall. Ég bið menn að vera ekkert að kjósa Svíþjóð, hvorki af gömlum vana né af vorkunnsemi.

Það er ömurlega heitt hérna í borg pastellitanna. Í gær safnaði ég kjarki og fór úr að ofan í vinnunni, það var bara ekki annað hægt. Mér leið ferlega asnalega því ég var sá eini sem var ber að ofan. Sænskir verkamenn virðist ekki gera það, svitna bara í staðinn og kvarta yfir hita. Djöfulsins fávitar.

Annars er sænskan öll að koma hjá mér. Núna skil ég svona 60% af því sem sagt er í vinnunni, þegar ég á annað borð er að hlusta. Mér tókst meira að segja að koma með kómíska athugasemd í dag. Það er of flókið og leiðinlegt að útskýra hver hún var, en ég get sagt frá því að menn hlógu dátt.

Einu sinni gat ég ekki beðið eftir föstudögum. Núna er mér nokkurn veginn sama. Það eina sem mér finnst gott við helgar er að ég þarf ekki að vakna klukkan korter í fimm. Næsta helgi verður samt vonandi ágæt. Mér er boðið í júróvisjon-partí í Osló og ég ætla að fara, en Dóra kemst því miður ekki með mér. Ég er farinn að hlakka soldið til. Það segir sitthvað um það hversu ömurlegt er hérna í Stokkhólmi að ég hlakka til að fara til Noregs!

Jæja, nú er hún orðin beer o´clock á flöskudegi hér í landinu þar sem allt er bannað. Það er hræðilega heitt úti og ekkert hægt að gera. Það er bannað að fara úr að ofan á almannafæri, svo ég er gjörsamlega að stikna í vinnunni. Sem betur er einkennisbúningur fyrirtækisins svartur, það gerir svona sólardaga virkilega áhugaverða.

Mér er farið að líða eins og Bill Murray í Groundhog day á hverjum einasta morgni. Úti á lestarstöð hér í Neglinge er alltaf sami kallinn, í Fisksätra kemur alltaf sama kellingin inn og sest á móti mér. Á Vällingby lestarstöðinni bíður alltaf sami kallinn mér blöð og á labbinu í vinnuna mæti ég alltaf sama litla bláa skólabílnum. Ætli það endi ekki hjá mér eins og Bill Murray og ég reyni að drepa mig. Vona ekki.

Nú er Stokkhólmur að fyllast af allskonar pöddum sem ætla allar að bíta mig. Það réðst að mér geitungur í vinnunni í dag og ég sá á augnaráðinu á honum að hann ætlaði að drepa mig. Ég náði að víkja mér fimlega undan, en núna er helvítis fíflið ábyggilega að safna liði. Hann ætlar að ná mér á mánudaginn. Svo er sturluð býfluga búin að hreiðra um sig rétt fyrir utan hurðina hjá mér. Ég held ég verði einhvern veginn að drepa hana. Það er annað hvort hún eða ég, hún er í svo miklum árásarhug.

Vinnan er öll að skána og ég er farinn að finna mér hentugt tempó til að styggja ekki Svíana. Það er sko ekkert erfitt að vera latur í svona miklum hita eins og verið hefur í dag og í gær, og Svíunum líkar það að ég sé farinn að hægja á mér. Það gengur samt nokkuð hratt hjá mér núna og hellurnar hrynja niður. Það er svo sem ekkert erfitt að afkasta svona miklu þegar maður er með sinn prívat og persónulega gröfumann til umráða, eins og ég er alltaf með. Í dag þurfti ég að ná í eina 35X35 cm hellu og hann spurði mig hvort hann ætti ekki að ná í hana á gröfunni. Eina hellu! Það stendur ábyggilega í sænsku vinnulöggjöfinni að það sé bannað að láta starfsmenn bera hlut sem er þyngri en 10 kíló lengri leið en 10 metra.

Í morgun var eytt klukkutíma í að „skipuleggja“, eins og það er orðað. Það þýðir að gröfukallinn og Tord skiptust á sögum af áhugaverðum iðnaðarmönnum, nýjum græjum og svo framvegis. Á meðan þeir voru að skipuleggja fylgdist ég með íkorna sem hoppaði trjáa á milli eins og ekkert væri sjálfsagðara. Hann var helvíti lipur. Þetta var án nokkurs efa hápunkturinn á mínum vinnuferli hérna í Svíþjóð.

Kellingin er í Porjus í norðurhluta Svíþjóðar svo það stefnir í hressandi sólófyllerí hjá mér í kvöld. Kannski ég endi kvöldið á að fara í sauna og rífast við sjálfan mig, það er langt síðan ég hef gert það.

Biðst afsökunar á bloggleti. Kellingin er búin að vera í tölvunni í viku, en núna er hún farin til Norðurbotns og verður þar fram á sunnudag.

Stokkhólmsblöðin hafa í vikunni verið með daglegar forsíðufréttir af barnaníðingi sem slapp af réttargeðdeild um helgina og hefur leikið lausum hala í borginni síðan þá. Með fréttunum hefur alltaf fylgt lýsing af manninum. Hann er 27 ára gamall, 195 cm á hæð og með sítt, brúnskollitað hár. Fólk sem er að lesa blöðin í lestunum lítur alltaf upp úr þeim og gjóir tortryggið augum í átt að mér. Ég átti nógu erfitt fyrir hér í Stokkhólmi og þarf ekki á því að halda að borgarbúa gruni að ég sé eftirlýstur og geðsjúkur barnaníðingur. Meðal annars þess vegna varð ég dauðfeginn þegar ég las í morgun að maðurinn hefði náðst. Nú geta börn Stokkhólms, og ég, andað léttar.

Annars er búið að vera allt of heitt síðustu tvo daga, og það spáir áframhaldandi góðviðri. Það er ömurlegt að hamast í vinnunni þegar það er 20 stiga hiti og logn, sérstaklega ef helvítis gula fíflið (sólin) er í svona miklu stuði. Í kaffitímanum hittum við annan hóp frá fyrirtækinu. Þar var Finni sem sagði mér að búast við 35-40 stiga hita í sumar. Hann sagði að þegar of heitt er í sínu heimalandi bregða menn á það ráð að fara í sauna, þá verður skítkalt úti í samanburði. Ég er að spá í að prufa þetta.

Nú var ég að ljúka mínum þriðja vinnudegi hjá Qbikum og ég verð að segja að sænskt vinnusiðferði er stórfurðulegt. Menn vinna sosum ágætlega á meðan þeir eru á annað borð vinnandi, en ég var alinn upp við það að þó manni væri ekki sérstaklega sagt að gera eitthvað, þá ætti maður ekki að standa og bíða. En það er nokkurn veginn þannig sem hlutirnir ganga fyrir sig í Svíþjóð. Ég þarf helst að fara að trappa mig niður á þeirra tempó, mig grunar að mönnum sé farið að leiðast þessi ofsi í mér. Ég þarf að tileinka mér sænskan aumingjaskap hið fyrsta áður en ég geri sjálfan mig að óvinsælasta starfsmanninum. Menn eru alltaf að segja við mig: „ta det lungt“.

Vinnufyrirkomulagið er líka fáránlegt. Eins og ég sagði frá í gær byrja ég klukkan hálf sjö (og er þá búinn að ferðast í einn og hálfan tíma). Klukkan níu er tekinn hálftíma hádegismatur. Þá er iðulega farið á einhvern svona „truckers choise“ stað og helst aldrei þann sama. Á einum slíkum í gær fékk ég ógeðslegan mat, einhvers konar klatta sem ég held að séu gerðir úr kartöflum eða baunum, og með því var viðbjóðslegt sænskt flesk. Flesk líkur alveg eins út og beikon, nema hvað að sneiðarnar eru hnausþykkar og hálfsúrar á bragðið. Það er nógu slæmt að þurfa að borða hádegismat klukkan níu, hvað þá vondan hádegismat.

Nema hvað, klukkan ellefu er stundum tekið fyrra kaffi. Það er svokallað „rast“, þar sem menn setjast niður í korter. Seinna kaffið er svo tekið klukkan eitt og unnið er til fjögur. Í dag afrekuðum við það að vera tíu mínútur að labba 50 metra að bílnum þegar við ætluðum í seinna kaffið. Klukkan var tíu mínútur í kaffi þegar við lögðum af stað. Þetta er mjög lýsandi fyrir siðferðið hérna, menn eru endalaust að finna nýjar og nýjar leiðir til að komast hjá því að vinna. Ég er svo nýr að ég hef ekki móral í það, ennþá a.m.k.

Svo eru vinnubrögðin hérna furðuleg, svo ekki sé meira sagt. Hlutirnir eru margir hverjir gerðir á fáránlegan hátt, að mér finnst. Sem betur fer hef ég hingað til haft vit á því að halda kjafti og kinka bara kolli, en mig grunar að á næsta fyrirtækisfylleríi eigi ég eftir að tala hressilega út um rassgatið á mér og segja eitthvað einstaklega heimskulegt eins og: „Sko, in Iceland we do things the right way, not the swedish way“.

Ég byrjaði í vinnunni í gær. Nú verður erfitt að drekka sig fullan á virkum degi. Maður byrjar klukkan hálf sjö á morgni, og ef mönnum finnst það of snemmt má því við bæta að það tekur mig einn og hálfan tíma að komast í vinnuna. Ég þarf sem sagt alltaf að vakna fyrir klukkan fimm á morgnana. Meiriháttar.

Fyrsti dagurinn byrjaði á stefnumarkandi morgunfundi þar sem rætt var í þaula hverjir ættu að fara að gera hvað. Að loknum hálftíma löngum fundarhöldum var í grunninn ákveðið að allir ættu að halda áfram að gera það sem þeir voru að gera fyrir helgi. Ég var sendur út með kalli sem heitir Tord, að vinna að ég hélt, en það reyndist misskilningur. Við fórum að versla. Ég hafði að sjálfsögðu mætt í vel boðlegum vinnufötum, en hefði allt eins getað mætt í terlínbuxum og lakkskóm. Það þurfti að galla strákinn upp eftir nýjustu kröfum sænska vinnueftirlitsins. Svo þurfti að merkja fötin fyrirtækinu svo það léki enginn vafi á því að ég væri að representera Qbikum mark og park A/B.

Það var ótrúlega fyndið að versla. Tord og annar kall létu mig máta hitt og þetta, sendu mig aftur inn með aðrar stærðir og töluðu saman um fötin eins og ég væri ekki þarna. Þetta var alveg eins og að versla með mömmu og Dóru Hlín, þ.e.a.s. ef mamma og Dóra Hlín væru miðaldra, sænskir iðnaðarmenn.

Svo fórum við á vinnustaðinn og tókum með okkur tvær skóflur og eina malbikshrífu. Þegar við komum á staðinn kom í ljós að það vantaði nokkur þúsund rúmmetra af efni til að hægt væri að gera nokkurn skapaðan hlut, burtséð frá því hversu mikið við myndum hamast á hrífunni.

Næst kom að feitur strákur á gröfu. Seinna um daginn varð ég þess aðnjótandi að rúnta um með honum og hlusta á hann tala um hversu fallegar stelpur í Stokkhólmi væru, og hvar í borginni væri á hverjum tíma hægt að finna þær allra fallegustu.

Ég get sagt það með stolti að þessa tvo daga hefur ekki verið talað stakt orð í ensku í vinnunni. Ég hef næstum eingöngu talað sænsku, en einu sinni eða tvisvar hef ég í hita leiksins gripið til íslenskunnar þegar mikið hefur legið við. Það hefur ekki komið að sök þar sem handabendingar og öskur eru eins og esperanto byggingariðnaðarins, og þá skiptir engu hvort fúkyrðin eru á sænsku eða íslensku. Þau skiljast.

Það erfiðasta við vinnuna hingað til hefur verið að halda sér vakandi. Það er ekkert voðalega krefjandi eða gefandi að horfa á gröfu, sama hversu falleg hún er. Þetta er þó að skána. Í dag afrekuðum við svona tífalt á við gærdaginn.